“Two Spirits One Soul”

Ik heb het beeld gemaakt naar aanleiding van de geboorte van een tweeling waarvan één van de twee enkele weken na de geboorte is overleden.

Het beeld is gemaakt in Albast.

Albast is een wit transparante steensoort dat erg past bij mijn gevoel van de hemelse sferen omdat het licht met deze steen speelt doordat het transparant en wit is. Het licht is tevens de symbolische factor in deze zin omdat God vaak wordt gezien als het licht, als lichtend voorbeeld.

Het beeld heb ik gemaakt uit twee delen (Two Spirits) om de tweelingzielen te benadrukken.

In het ene gedeelte heb ik zoveel mogelijk geprobeerd de steen de steen te laten. Een klein deel heb ik bewerkt om de gedachte levend te houden voor wat betreft het stoffelijk worden hier op aarde, dit heeft bij de ene ziel maar kort geduurd.  Vandaar het gedeelte van de steen dat ik zijn natuurlijke vorm heb laten behouden.

De binnenzijde van dit gedeelte heb ik wel bewerkt, uitgehold en gepolijst zodat het andere gedeelte hierin past en bescherming vindt in het mooie (het gladde gedeelte) binnenste van zijn tweelingziel die als een omhulsel, een bescherm­engel, zijn broer hier op aarde bijstaat, voedt (geestelijk) en beschermt.

Het tweede gedeelte van dit beeld heb ik helemaal bewerkt, van boven naar beneden zie je een lijnenspel die onderin het beeld zich splitst in twee delen (de twee zielen). De ene ziel heb ik uitgebeeld als een foetus die vanuit de hemel hier naar de aarde is begeleid door zijn tweelingziel en hier is neergelegd. De andere ziel heb ik uitgebeeld als een lijn die overgaat in een oneindige “krul”. In deze krul zie en voel ik het oneindige, het vloeiende, harmonieuze eeuwige leven in de hemel. Hier zie ik de tweelingbroer weer naar terugkeren wachtend op de komst van zijn tweelingziel zodat zij weer als één (One Soul) verder kunnen leven.

Levensvisie

Algemeen

Eerst wil ik graag mijn gevoel weergeven over het geboren worden.

Het geboren worden en het overlijden hier op aarde zijn heel bijzondere gebeurtenissen, die in wezen erg veel overeenkomsten heeft. Wanneer een ziel geboren wordt hier op aarde verlaat hij op dat moment zijn hemelse woning en zijn geliefde daar om hier op aarde zijn levensles te leren in een stoffelijk lichaam.

Zijn geliefden laat hij daar achter en hij wordt geboren hier op aarde. Vaak komt hij dan ook weer bij geliefden of bekenden terecht die al langer weer op aarde hun les aan het leren zijn. Het verschil met het overlijden hier op aarde is alleen dat de achtergeblevene in de hemel geen verdriet hebben om het heengaan van hun geliefde.

Waarom hebben zij dat dan niet?

Omdat zij weten waar de ziel heengaat en wat zijn taak is, ze weten dat ze hem eens weer terug zien en dat ze hem in zijn aardse kleed kunnen blijven volgen tot het moment daar is dat ze hem weer mogen halen.

Voor de een gebeurt dit sneller dan voor de andere. Ik kan me zo voorstellen dat wanneer een ziel zich al heel ver heeft ontwikkeld en heel diep in de geestelijke afstemming leeft dat deze zich als laatst nog eens geboren moet voelen worden hier op aarde om zich nog eens bewust te worden van het stoffelijke. Wanneer dit het geval is kan het zo zijn dat een lang leven hier op aarde niet nodig zal zijn. Voor elke ziel is dit natuurlijk anders, de ene ziel evolueert sneller dan de andere.

De tweeling

In het geval van de geboorte van deze tweeling is dit mijns inziens ook het geval geweest. Samen zijn zij hier naar de aarde gekomen om hun les te leren. De een had een korte maar wellicht een effectieve les te leren en de ander een langere les. Wat het mooie is aan tweelingen is dat de zielen elkaar begeleiden en elkaar bijstaan. Tweeling zielen zullen altijd in verbinding staan met elkaar. Of de een nu hier op aarde leeft of in hemelse sferen dat maakt niet uit. Zij kunnen elkaar voelen. Zo ook deze twee broers. Zij voelen elkaar ook aan en wanneer zij hier samen op aarde nog hadden mogen leven, dan hadden zij in hun leven zich in elkaar kunnen invoelen.

En daar bedoel ik mee dat zij op afstand zullen weten van elkaar wat de ander voelt, of deze pijn of verdriet heeft bijvoorbeeld (wellicht heeft iemand dit wel eens gehoord van tweelingen)

Nu op dit moment is de situatie anders, de ene ziel is weer teruggegaan naar zijn geliefden in de hemelse sferen en de andere ziel is hier achter gebleven op aarde. Wij zullen nooit weten welke les zij moeten leren of welke les wij hiervan moeten leren. Wel weet ik dat er een les geleerd is en zal moeten worden.

Wij allen zijn hier geboren om onze les hier te leren.

Het mooie aan deze geboorte is mijns inziens de begeleiding van de tweelingziel hier naar de aarde.

© Copyright 2009 – Beeldhouwer JcK – All rights reserved

Onderstaande beschrijving behoort bij het beeld "The Victory of a Lost Battle" die staat onder de rubriek Abstract.

"The Victory of a Lost Battle”

Vervelend is een verkeerd woord, desastreus is eerder het juiste woord voor een slopende en dodelijke ziekte als kanker.

Velen onder ons hebben hier al mee te maken gehad, zij het niet bij henzelf dan wel bij een andere persoon in hun omgeving.

Dat deze ziekte een grote impact op één ieders leven heeft behoeft geen uitleg.

Wat mij verbaast is hoe de patiënten er vaak zelf mee omgaan.

Wanneer het mij zou treffen zou ik zo niet weten hoe er mee om te gaan.

Van te voren bedenken over hoe te reageren heeft denk ik ook weinig zin, daar je eerst de gevoelens, die dan naar boven komen, moet ervaren wil je het echt kunnen omschrijven.

Toch heb ik getracht me hierin te verdiepen (al gaat dat bij mij eigenlijk altijd vanzelf).

Om mij heen heb ik meerdere malen meegemaakt dat iemand overleed aan deze verschrikkelijke ziekte.

Ook zijn er personen geweest die er weer bovenop kwamen.

In beide gevallen weet ik niet wanneer er van een “overwinning” is te spreken.

De reden dat ik dit niet weet is dat ik denk dat wanneer iemand onverhoopt overlijdt hij of zij toch een persoonlijke overwinning kan hebben behaald.

Elk mens groeit naar een bepaald punt toe in zijn leven, bij de één duurt dit langer dan bij de ander.

Bij velen lijkt het onrechtvaardig, maar wanneer is het dat ook echt?

Misschien zijn wij ons wel niet bewust van onze levensles en denken daarom dat het onrechtvaardig is wanneer iemand op jonge leeftijd overlijdt.

Wanneer deze ziekte om de hoek komt kijken kan het zo zijn dat dit een laatste levensles is om ons ervan bewust te laten zijn wat liefde is, want zoals het gezegde luidt “in donkere tijden leert men zijn vrienden kennen”.

En vaak is dit ook zo, de personen bij wie dit is overkomen zullen dit wellicht beamen.

Door deze donkere tijd te doorstaan leer je de liefde te herkennen en erkennen.

Hoe de uitkomst na een lang ziekbed ook mag zijn, deze les krijg je mee en naar ik denk is dit maar 1 van de vele lessen die wij hiermee leren.

Daarom denk ik dat, ook bij een overlijden, men kan spreken van een overwinning.

Men is zich bewust geworden van de liefde, de liefde in het leven en van het leven.

Makkelijker te begrijpen is de overwinning van deze ziekte wanneer er over genezing wordt gesproken.

Duidelijk is dan, dat er na deze donkere tijd een betere tijd aanbreekt.
Maar ja, voor wie breekt er nu daadwerkelijk een betere tijd aan, voor diegene die overgaat naar een volgend leven (zij het op aarde dan wel aan gênezijde, voor wie in reïncarnatie gelooft).

Of voor diegene die mogen verdergaan met hun lessen hier op aarde.

Deze discussie zal voor niemand geheel duidelijk zijn of worden, behalve voor die personen die “overgaan”.

In beide gevallen kan er dus gesproken worden van een overwinning.

Deze overwinning heb ik getracht uit te beelden in steen, in “Diabas”.

Dit is een vrij zeldzame steensoort met een donker karakter waarvan ik denk dat deze voortreffelijke uiting kan geven aan wat ik heb beoogd in mijn gedachte, nl.:

Na de donkere periode komt de lichte periode.

In dit licht ontluiken er allerlei gevoelens en gedachten.

Zie het als iets dat zichzelf ontkiemt na een donkere (winter) tijd.

Het omhoog komen van iets dat uit de modder” tevoorschijn komt, het vuil der aarde achter zich latend dat nog langzaam eraf druipt als een soort vastzittende stroop.

Tot het langzaam omhoog gekomen is en zich badend in het licht zich ervan bewust raakt wat voor een mooi leven hem of haar nog te wachten staat.